Charlie And The Welfare hebben tot nu twee cd’s uitgebracht. Beide cd’s zijn te horen op Spofify.
Daarnaast zin de cd’s te koop bij cd baby en via I tunes. En natuurlijk bij Charlie zelf.
De cd’s zijn uitgebracht in eigen beheer en bevatten alleen eigen werk.

De eerste cd is getiteld Cross The Lines en is uitgebracht in 2008.

Met hun eigenzinnige combinatie van rock, Rhythm & blues, country en soul hebben ze een prima cd uitgebracht met de titel ‘Cross the Lines’. Hierop staan tien prachtige nummers allemaal van de hand van Hans Vermeer, de oprichter en gitarist/zanger van de band. Dat de band beïnvloedt is door mannen als SRV; John Hiatt en John Fogerty is in enkele nummers goed te horen. Hierbij laat het gitaarwerk en de zang van Hans Vermeeren gecombineerd met het Hammond geluid van Frans Vriens een aanstekelijke sound laat horen. Prima songs staan er op de cd waarbij ik persoonlijk het titelnummer erg sterk vind maar ook het nummer “Good Times in Hollywood” is een nummer wat zeer goed in het gehoor ligt. Vooral Frans Vriens op Hammond komt hierop prima tot zijn recht. Een nummer wat iets wegheeft van John Fogerty en ook wel iets van John Hiatt is “Mistery”. Een gevoelige song die na de vorige ruigere nummers meer rust brengt en dat wordt opgevolgd door het nummer “Hooked on You” dat mij aan SRV doet denken. Hiermee wil ik aangeven dat deze cd prima in elkaar zit en dat de indeling van de songkeuze meer dan geslaagd is. Buiten de prima stembanden van Hans Vermeeren en het gave Hammond geluid van Frans Vriens is het strakke basgepluk van Laurens Verdurmen samen met het ritmische drumwerk van Roel Bisschop een prima eenheid.

 

De tweede cd is getiteld A Different Time en is uitgekomen in 2014.

Recensie uit “bluesmgazine” 
Met “A Different Time” is onlangs een prima cd uitgebracht met tien door Hans zelfgeschreven songs. De muziek van de band beweegt zich in de bluesachtige rock (of rockende blues, zo je wilt), dat we kennen van CCR, de Black Crowes, John Hiatt. De link met CCR is snel gelegd door het stemgeluid van Hans, dat heel erg aan dat van John Fogerty doet denken. De tien songs liggen lekker in het gehoor en het is duidelijk dat de band ook live voor een prima feestje kan zorgen. Positieve uitschieters zijn voor mij het swingende “Citylights”, de ballad “Rise Again” en de slowblues “Getaway Blues”. Conclusie: een prima album met lekker in het gehoor liggende songs, die goed zijn opgebouwd. Gevarieerd en goed verzorgd als digipack.